Hopen op wat je (nog) niet ziet!!
Ons wordt vaak voorgehouden, dat al het goede en mooie en lekkere bereikbaar is voor iedereen. Als je maar wilt… De reclame, op de sociale media zien we vooral, wat aantrekkelijk is. Het liefst laten we ons van onze beste kant zien. We plaatsen foto’s en video’s van waar we geweest zijn in de zomertijd met mooie natuurplaatjes, gezellige terrasjes, spannende events. ONS LEVEN IS GESLAAGD! zo vertellen deze beelden.
In werkelijkheid is het leven vaak genoeg ploeteren, proberen, zoeken, soms fijn, maar zeker ook lastig bij tijd en wijle. Maar je zorgen uiten is niet sexy, ook al blijkt uit veel onderzoeken, dat we heel wat aftobben, antidepressiva slikken, mentaal belast zijn, al jong burn-out raken. De torenhoge verwachtingen die we ons zelf stellen, maar ook van ons verwacht worden, vragen om teleurstelling en geven vragen naar de zin van alles. Zo maakbaar is ons leven niet…
Verdriet en verlies kunnen ineens deel worden van ons leven. Elke dag lezen we wel van die kleine berichtjes van mensen die verdrinken, twee mannen die verongelukken bij kanoën, een boom die valt… Ik denk dan vaak even aan wie verdriet om hen hebben, radeloos aan de kant staan: hoe dan verder?
Gelukkig zijn er ook vele mooie momenten!! Vrienden die elkaar terugvinden, genezen van kanker, liefde die gevonden wordt bij een ander, een fijn feest, waar we het leven genieten en vieren! Zulke ervaringen geven hoop en energie voor morgen!
Afgelopen zomer las ik een Bijbelgedeelte (Mattheüs 13:24 ev), een verhaal van Jezus, waarin Hij onze werkelijkheid beschreef: goed en kwaad, vreugde en verdriet, nieuwe leven en rouw: zo groeit het goede en kwade door elkaar. Genoeg om ons zorgen te maken, maar ook genoeg om weer verder te kunnen.
Maar soms overvalt me toch de zorgen (of ben ik de enige die daar last van heeft?) door de oorlogen, de vernietiging van mensen, land, leven, cultuur…; de hitte in deze zomer, maar ook de overstromingen; het ene na het andere rapport over het klimaat.
In de Bijbel wordt ons altijd beloofd, dat het ooit en eens goed zal komen. Na een periode van zwoegen door de woestijn – beeld voor lastige tijden – zullen we aankomen in het Beloofde Land. Voor ons lonkt Gods Nieuwe Wereld, daar zijn we naar toe op weg. Blijven hopen op wat we nog niet zien! Volharden, doorgaan, die toekomst nu al werkelijkheid laten zijn in de liefde die we delen met al wie we samen leven!