Jan Esselink, echtgenote Irene (links), Renata Gierkink (rechts) met zoon en dochter en twee vrijwilligers van Stichting Ambulance Wens vlak voor vertrek naar GelreDome, met op de achtergrond de 100 kaarten die Jan binnenkreeg na de oproep van Renata. Eigen foto
'En dat door een zo’n klein rotbeestje wat je zelf niet eens gemerkt hebt'
Tekenbeet-ziekte TBE zet leven Jan Esselink en zijn gezin volledig op kop
Door Henri Walterbos
BORCULO/ENSCHEDE/VRAGENDER - Van een fitte, actieve akkerbouwer in een paar dagen tijd naar een fors geïnvalideerde man. Eind maart dit jaar. De oorzaak, zo blijkt na radeloos lang en veelvuldig onderzoek, een niet eens opgemerkte tekenbeet, besmet met het thickbornevirus tijdens snoeiwerkzaamheden in de sloot nabij zijn akkerbouwbedrijf in Borculo. Het zette het leven van Jan Esselink (61), echtgenote Irene en hun gezin volledig op zijn kop. Ze weten nog steeds niet waar het naar toe gaat, want er is nog geen behandeling tegen deze ziekte, genaamd TBE, een hersenontsteking door een met het thickbornevirus besmette teek.
Onzekerheid
Na een verblijf van 6 weken op ic's in Winterswijk en Enschede, leven tussen hoop en vrees en alleen maar onzekerheid, want medici tastten lange tijd in het duister wat de oorzaak van Jan zijn kritieke situatie zo uit het niets kon zijn, verblijft Jan inmiddels in revalidatiecentrum ’t Roessingh in Enschede. Gekluisterd aan zijn rolstoel is hij volledig overgeleverd aan de zorg van anderen, moet hij alles weer opnieuw leren; leren zitten, lopen, praten, slikken.
Waarschuwing en advies
Deze zwoele zaterdagavond zitten Jan en Irene buiten bij ’t Roessingh en zijn Irene’s zus Renata Gierkink en haar man Edwin uit Vragender op bezoek. Drie vingers kan Jan iets bewegen, laat hij zien, iets wat al een enorme inspanning kost. Een infuus met sondevoeding zorgt voor broodnodige energie. Een trieste aanblik. Irene en Renata doen hun verhaal als waarschuwing voor deze steeds vaker voorkomende teek, met daarbij een dringend advies aan hen die veelvuldig in bossen werken, snoeien of zagen, met af en toe een bevestigend woord van Jan. “We willen het verhaal van Jan vertellen als een waarschuwing, dat dit iedereen kan overkomen. Werk je veel in de natuur, laat je vaccineren, want dat kan namelijk. Wat Jan en zijn gezin is overkomen, dat gun je niemand,” vertelt Renata met klem, die zelf werkzaam is als verpleegkundig specialist Neurologie in het Streekziekenhuis Koningin Beatrix in Winterswijk.
Geen diagnose
“Jan was op een gegeven moment niet lekker in orde,” begint Irene over het moment dat hun leven veranderde, 20 maart jl. “Hij moest overgeven, had hoofdpijn, we dachten aan een griepje, maar het werd steeds erger, totdat hij op een gegeven moment midden in de nacht warrig deed, hoge koorts en een hele snelle ademhaling had, zijn mond niet goed kon bewegen en een stijve kaak had. Hij werd met de ambulance naar het SKB gebracht, waar hij op een gegeven moment op de IC terecht kwam, want zijn toestand bleef ondanks allerlei antibiotica en andere medicatie verslechteren. Jan raakte zelfs in coma, met nog steeds geen diagnose.”
“Alles werd ingezet, er was overleg met het Academisch Ziekenhuis in Amsterdam, maar duidelijkheid bleef uit,” vult Renata aan. “Midden in een gesprek wat we hadden met de arts in het SKB kreeg zij telefoon en kwam ze terug met de mededeling dat ze zowel goed als slecht nieuws had. Ze vertelden dat ze in het hersenvocht het thickbornevirus hadden gevonden, maar dat het slechte nieuws was dat daar geen behandeling tegen was. Ze zijn met alle lopende behandelingen doorgegaan en zo leek de situatie op een gegeven moment wat stabieler, werd hij wat wakkerder, maar toen volgde een grote epileptische aanval en werd Jan naar de IC in het MST Enschede overgebracht. Heel langzaam ging het iets beter maar zijn alle uitvalsverschijnselen gebleven. Omdat het virus in de hersenen zit kan alles uitvallen in het lichaam. Bij Jan het slikken, de kaak, nekspieren, (boven)armen, schouders, het lopen. En dat door een zo’n klein rotbeestje dat hij zelf niet eens gemerkt heeft.” “Waarschijnlijk heeft deze teek gebeten, gelijk weer losgelaten, maar door die beet is het virus al binnen,” vult Irene aan. “Het is geen variant op de ziekte van lyme. Bij lyme zie je op een gegeven moment een rode kring op je huid en weet je wat het is, maar Jan weet nog steeds niet waar hij gestoken is.”
“Het was maar afwachten of hij wel weer uit coma zou ontwaken. Dat kon niemand zeggen. Heel spannend. Antibiotica hielp niet, ze konden niets preventiefs doen, alleen maar symptomen bestrijden, en maar afwachten. Niemand weet welke kant het op gaat. Heel onvoorstelbaar. Dit gaat nog heel lang duren. Volgende week hebben we weer een gesprek.”
NK Boerengolf
Toch proberen Jan en Irene positief te blijven en hebben ze zelfs een stip aan de horizon gezet als streven; Het NK Boerengolf in oktober. “We zijn allebei van de boerengolf en hopen we dat we daar beiden samen bij aanwezig kunnen zijn. Dat is ons doel. We willen moed houden en gaan voor herstel. Dat hopen we nog steeds.” “In zo’n revalidatietraject moet je eigenlijk loslaten hoe het allemaal was, en bij ieder ding dat weer een beetje lukt denken van ‘yes’,” vertelt Renata. “Dat is niet makkelijk. Jan heeft 7 tot 8 therapiemomenten per dag. Zenuwen die beschadigd zijn moeten weer herstellen en dan hoop je dat de connectie er weer komt en er verbetering volgt.”
Kaarten sturen
Renata kwam in actie om haar zwager, zus en gezin een hart onder de riem te steken. Ze deelde het verhaal van haar zwager op Facebook en vertelde hierin dat ze haar 60ste verjaardag op 11 mei niet gepast vond om te vieren maar dat ze in plaats daarvan een oproep deed aan een ieder om Jan kaartjes te sturen. Het deed de familie goed, ruim 100 kaarten werden ontvangen die allen op Jan zijn kamer hangen. Dit kan nog steeds. “Alles wat ons een goed gevoel of een lach op ons gezicht kan brengen mag,” zegt Irene. Kaarten kunnen gestuurd worden naar Jan Esselink, Afdeling 2, kamer 5, 't Roessingh, Roessinghsbleekweg 33, 7522 AH Enschede.
-------------- (APART KADER) ------
Met Stichting Ambulance Wens naar Suzan & Freek
Het was net of de duvel ermee speelde. Waren twee eerdere bezoeken aan een concert van Suzan & Freek voor Jan en Irene al niet doorgegaan vanwege omstandigheden, ook de derde keer leek niet door te gaan vanwege de situatie rondom Jan. Weer kwam Renata in actie. "Ze houden hier ontzettend van en toen zei Irene ‘geet 't weer neet deur!' Wilden ze de kaarten verkopen. Wij boden aan wel bij Jan te willen blijven, zodat Irene dan met de kinderen en vriendjes naar het concert konden gaan. ‘Niks d'r van,' zei Irene. ‘Wi-j zoll’n samen goan, verkoop de kaarten moar.’ Toen bedacht ik me dat toen ik twee jaar geleden bij de Koning was uitgenodigd, ik aan tafel naast iemand van de Stichting Ambulance Wens zat. Ik wist sinds dat moment dat dit niet alleen maar voor terminale patiënten is. Ik heb de organisatie gebeld, zonder dat Jan en Irene dat wisten, hun kinderen er in het geheim bij betrokken en overlegd met ’t Roessingh natuurlijk. Alles werd tot in de puntjes geregeld en iedereen gaf goedkeuring, tot en met Gelredome en het management van Suzan & Freek aan toe.” Dus gingen Jan en Irene met hun zoon en dochter en Renata er toch naar toe afgelopen vrijdag. "Het was echt ‘Sesam open u’ toen we aankwamen. Perfect.”
“We hadden echt een hoekje voor onszelf, dicht bij het podium. Als we zelf waren gegaan hadden we ook vooraan gestaan. Het was geweldig,” vertelt Irene. “Ik vond het ook best emotioneel,” zegt Jan. “De impact van ziekte waar Suzan en Freek inzitten, ervaren wij zelf ook nu”. ‘Niemand’ en ‘Lichtje branden’, dat komt wel binnen,” vertelt Renata. “Ook hoe zij er in staan, positief zijn, en dat te laten zien ook. Zo hoop ik dat het ons ook gaat lukken. Wij gaan helpen, proberen samen leuke dingen te doen, al is het aangepast, zodat je ook een beetje de energie houdt.” “Het was heel indrukwekkend, en doodvermoeiend voor Jan die zelf een koptelefoon op had vanwege de prikkels, maar het was het waard,” kijkt Irene terug. “En we hopen dat we bij het Openluchtspel in Borculo aanwezig kunnen zijn. Daar doen we altijd aan mee, ook dit jaar eigenlijk, maar dat gaat helaas niet gebeuren.”
