‘Beltrum is een warm bad’

BELTRUM – ‘Beltrum is een warm bad’. De uitspraak is van Wies Uijtdewilligen (82), de wederhelft van Leen Vogelaar (84). Beide echtelieden waren 25 februari zestig jaar getrouwd. Ze wonen sinds een jaartje in het verzorgingstehuis in Beltrum, een dorp dat als een warm bad aanvoelt.

Door Rob Weeber

Beiden zijn afkomstig uit West-Brabant, Leen uit Dinteloord en Wies uit Steenbergen. Later werden beide gemeenten samengevoegd. De sprong naar de Achterhoek, zo’n 27 jaar terug, was een toevallige en niet gepland. Leen stopte wegens knieklachten met het akkerbouwbedrijf en wilde graag in Zeeland gaan wonen. Het huis dat ze op het oog hadden, werd echter overboden. Via dagblad De Telegraaf zagen ze toen een huis in Eibergen. Hoewel Wies in eerste instantie niet naar Eibergen wilde, zijn ze toch gaan kijken en hebben het toen gekocht.

Ontmoeting na zwempartij
Ze ontmoetten elkaar al op vroege leeftijd. Leen was 19 jaar oud en Wies 16. De plek was het sluizencomplex Benedensas, nabij Steenbergen. Het was een warme zomerdag in 1959 en beiden waren daar gaan zwemmen. Leen zag haar daar en kwam een praatje maken. Een voor die tijd ‘lastig’ feit was dat Wies van huis uit katholiek was en Leen hervormd. Ze trouwden dan ook niet in de kerk. Wel ging zij met de kinderen iedere veertien dagen naar de Hervormde Kerk. “Ze moesten een gedegen hervormde opvoeding krijgen”, aldus Wies. Veel last in het latere leven hebben ze van de geloofskwestie niet ondervonden, zij het dat Wies op de Hervormde basisschool ‘slechts’ voorleesmoeder mocht zijn.

Watersnoodramp
Water zou altijd een opvallende rol spelen in hun leven. In 1953 maakten ze de watersnoodramp mee. “Achter ons huis liep een kanaal. Door het wassende water liep de dijk vol en moesten we geëvacueerd worden. Ik heb toen wel angst voor water gekregen,” legt Wies uit. “Na de ramp kregen we zes weken vakantie van de overheid om bij te komen van de ramp. Ik ben toen met een groep naar Egmond aan Zee gegaan.”

Ook werd er in het gezin op zondag volop gesurft, in de Krabbenbeek bij St. Philipsland op Tholen (Zeeland). Vooral Leen en de kinderen waren fanatiek. Wies bleef meestal aan de kant en zat dan te breien of te handwerken, iets wat ze graag deed. Die surfplanken verdienden de kinderen door in de vakanties in de ochtend op het land mee te helpen. Naast het werk en het surfen was Leen gek op geschiedenis. “Hij heeft zich altijd erg geïnteresseerd in het vak en wist enorm veel.”

Warmte
Eenmaal in Eibergen ervaarden ze de warmte van de Achterhoek. “De kinderen in Brabant probeerden ons wel in de buurt te houden”, legt Wies uit, “maar al snel wisten we dat dit onze nieuwe omgeving was. We maakten makkelijk vrienden, mede door de bridgeclub.” Het echtpaar kreeg drie dochters en heeft twee kleinkinderen.