Echtpaar Slijkhuis-Teunissen viert briljanten huwelijk

NEEDE - Als je je eigen leven bijna met een tien waardeert, dan kun je zeggen dat er sprake is van een ‘groeibriljant’ door de jaren heen. Hoewel de gezondheid iets achteruitgaat, staan Gerrit en Lies Slijkman-Teunissen nog positief en sterk in het leven. Het was hard werken, maar het is nooit als een last ervaren. Nog steeds wordt het huishouden door henzelf gedaan, bijgestaan door een stukje nabije mantelzorg.

Door Rob Weeber

Gerrit Slijkhuis (87) werd geboren op erve Bieleman, een boerderij die al 170 jaar in de familie is. Hij was niet de eerst aangewezene om vader op te volgen en kon bovendien goed leren. Dus toog hij naar Enschede voor een studie HTS Werktuigbouwkunde. Niet lang daarna echter overleed zijn broer en ging hij toch thuis aan de slag. “Ik wilde de boerderij niet verloren laten gaan, daarom besloot ik in te stappen.” Spijt heeft hij nooit gehad. Het was een ‘vrij en blij leven’, zoals hij het zelf omschrijft, hoewel hij de wet- en regelgeving niet altijd begreep en waardeerde. De beslissing om de boerderij over te nemen, betekende ook dat hij militaire dienst ontliep, terwijl hij al was goedgekeurd voor de officiersopleiding.

Erve Bieleman in die tijd was een gemengd bedrijf met koeien en varkens. Naast het ‘normale’ boerenwerk hield hij ook van het handelen met varkens en koeien. “Ik fokte biggen en die werden hier opgekocht door buitenlandse handelaren uit de verre wereld. Zij kwamen via vleesverwerker Coveco met ons in contact. Later ben ik met varkens gestopt, de prijzen werden te laag.”

Lies Teunissen (85) werd geboren in Haarlo. Ze kwam uit een gezin met twaalf kinderen en was de ‘werkster’ van het gezin. Werd er iemand ziek, dan moest Lies het bewuste gezinslid verzorgen. Naast die taak had ze ook de zorg voor de beesten die ze thuis hadden, koeien, varkens en kippen. In 1957, tijdens een zondagavondje ‘goed stappen’ bij Baan in Geesteren, sprong de vonk tussen beiden over. Ze trouwden op 18 augustus 1961 en kregen drie kinderen.

In 1995 deden ze de boerderij over aan hun zoon en schoondochter en verhuisden naar de naastgelegen, nieuw gebouwde woning. Waar Lies de (moes)tuin, haar grote passie, bleef verzorgen, daar werkte Gerrit gewoon door in het boerenbedrijf. Hij was ook gek op paarden. “Toen mijn kleindochter voor de overgang naar een volgend schooljaar stond, zei ik dat ze een pony van me kreeg als ze gemiddeld tenminste een 7 haalde. Die pony is er gekomen.” Het echtpaar heeft zeven kleinkinderen en verwacht het eerste achterkleinkind.