Uiensoep aan het Einde van de Wereld
OpinieDe koffie was op, de zondagochtend was weer gezellig geweest. De één ging naar huis om fijn muziek te luisteren, de ander had een verjaardag. Mijn zondagmiddag was leeg. Ik ging een middagje op vakantie. Naar het einde van de wereld. Soep eten in de zon.
Aanvankelijk was mijn zondagmiddag niet leeg geweest. “Dameszitting City-Lido 13.30 uur met S, J, K en M” stond er roze omrand in mijn agenda. Toen we de kaarten kochten had ik er enorm veel zin in gehad. De muziek, het lekker ouwehoeren en het onbedaarlijk lachen met net één wijntje te veel op had een welkome afwisseling geleken op die grauwe zaterdagmiddag tijdens de kaartverkoop. Maar nu was het zo ver en… Ik had geen zin.
Kennen jullie de serie Friends? Monica en Rachel zeggen op een gegeven moment dat ze die avond iets leuks gaan doen en ze vragen Phoebe om te komen. “Ik kan niet, helaas….,” antwoordt Phoebe. “Waarom niet?” vragen haar vriendinnen. “Nou, ik heb geen zin,” zegt Phoebe bloedserieus. ‘Dat moet ik onthouden’, dacht ik na die aflevering en nu was het dan zo ver dat ik die reden echt een keer ging gebruiken. Ik ging niet.
Op zondagmiddag om half twee is het dan zo ver. Ik rijd weg bij de koffie. Ik passeer City-Lido en ik zie de fietsen staan. Een paar dames roken buiten een sigaretje. Maar ik heb geen spijt. Sterker nog: mijn hart jubelt. Boven het noorden hangen een paar wolken. Ook bij Halfweg is het druk, maar ik rijd Beltrum voorbij. Vlak voor Borculo begint mijn vakantie. Het centrum is zo prachtig opgeknapt… Zal ik daar even gaan zitten? Maar Mrs. Slocombe rijdt als vanzelf verder. Geesteren… nog niemand buiten op het terras. En dan, net buiten Geesteren, als je het bord einde bebouwde kom voorbij bent… daar ontvouwt zich het Einde van de Wereld.
Weilanden, weggetjes, bomen… het wemelt al van de sneeuwklokjes. De watten wolken doen me denken aan het nummer ‘Zo heerlijk rustig’ van Wim Sonneveld. Zachtjes neuriënd sla ik de Dorpsstraat van Gelselaar in en dan ben ik er. Ik parkeer Mrs. Slocombe, ik vraag of er vandaag soep op het menu staat en ik zet mij buiten op een bankje. Maarten van Rossem komt even naar buiten om een praatje te maken en even later zit ik achter troostrijke zelfgemaakte uiensoep met uitzicht op groen grasland, een robuuste knotwilg en rood stenen boerderijen. Een paard en wagen rijdt voorbij - ik verzin dit niet - en als ik het laurierblaadje aflik denk ik:
‘De wereld is gek geworden. Maar vandaag wil ik er niet aan denken. Wat ik hier zie en voel, dat blijft altijd bestaan. Mijn eigen ‘Dame-zitting’. En zelfgemaakte soep. In Gelselaar.
Aan het Einde van de Wereld’.
