SINGLE
Opinie“Zijn jullie compleet?”
Het is lunchtijd en ik sta aan de bar van een knus eethuisje. De serveerster kijkt me vragend aan. Fris gezicht, lang haar, eindexamenklas gok ik. Ik kijk achter me, richt me vervolgens weer tot haar en vraag (met een vriendelijke knipoog, om haar niet in verlegenheid te brengen): “Euhm, compleet?” Ze bloost een beetje. “Oh, wacht, u bent alleen. Dat kan natuurlijk ook.” Ze wijst me een tafeltje bij het raam. Een fijn plekje in de zon. Ik bestel een latte, ik pak de menukaart en ik geniet met volle teugen. Inderdaad, in mijn eentje. Sterker nog: Als er nu iemand bij mij zou zitten zou ik minder genieten.
Ach, ik ben het wel gewend inmiddels hoor. “Wil je vast iets bestellen?” vragen ze regelmatig als ik in mijn eentje op een terrasje ben beland tijdens een fietstocht. “Of wil je nog even wachten op de rest?”
Toch zie ik ook wel een verandering. Het wordt al wat normaler gevonden om in je eentje te gaan eten. Ik denk dat het in het verleden anders was. Er schiet mij een hilarische scène te binnen van Paul de Leeuw die als Annie de Rooy een droevig plaatsje aangewezen krijgt in een hoekje onder de kapstok. Annie en Bob zijn dan net gescheiden. Annie maakt op haar manier ‘nog wat van het leven’ en gaat ‘gewoon in haar eentje genieten’. “Ik ben helemáál niet zielig hoor,” probeert ze uit te stralen van onder de jassen en intussen kan ze wel janken. Afgezien van het feit dat het een prachtig stukje televisie is: Hoe komt het dat mensen zielig gevonden werden of worden als ze alleen ergens naartoe gaan?
“Ja, je wilt toch aan het eind van de dag even aan elkaar vertellen hoe het was bijvoorbeeld,” zei afgelopen week de vriend die een paar dagen weg was geweest. “Volgende keer ga ik toch weer met iemand samen.” Op mijn vraag waaróm hij dat dan graag wilde, en na mijn aanvulling dat ik dat echt helemaal niet heb, óók niet aan het eind van de dag, óók niet ’s morgens bij het ontbijt, zei hij “Nou, je maakt het jezelf wel moeilijk. Het is toch gewoon gezellig?” Is dat dan wat mensen denken? Dat ik het mezelf moeilijk maak? Ja maar … dat vind ik juist van mensen die samen gaan. Dat gedoe van afspreken en rekening houden met elkaar. Ik vind het juist heerlijk om ’s morgens op te staan en te denken: “Ik ben benieuwd wat ik vandaag allemaal wil doen.”
Dat het in ieder geval wat normaler wordt om in je eentje door het leven te gaan laat het Centraal Bureau voor de Statistiek ons zien. Het CBS bracht op 18 augustus jl. het rapport “Steeds meer mensen zijn single of hebben een latrelatie” naar buiten. In dit onderzoek werd vastgesteld dat het aandeel volwassen singles in Nederland is gestegen naar 30 procent. Ik denk dan: Als er onderzoek naar gedaan is en het vervolgens in het nieuws komt, dan is er kennelijk iets mee aan de hand. Helemaal gewoon is het nog niet. En helemaal gewoon is het ‘dus’ ook nog niet om alleen uit eten te gaan. Ik ben in ieder geval nog niet met de meidengroep uit eten geweest waarbij de serveerster dan met haar ogen rolde en zei: “Wil je vast wat bestellen, of wacht je liever even tot die kakelende kippen weg zijn?”
Ik vind het niet erg hoor, allemaal. Ik doe gewoon wat ik fijn vind en mensen die niet verwachten dat mijn gezelschap compleet is als ik gearriveerd ben sta ik altijd keurig en vriendelijk te woord. Zo ook afgelopen week. Het was geweldig nazomers fietsweer. Na een uurtje peddelen vond ik een prachtig plekje bij het water. Ik parkeerde mijn fiets, liep naar de bar en wachtte even op de serveerster. Die kwam, keek mij stralend aan en vroeg:
“Tafeltje voor twee?”
